Slow down

Δύσκολο πράγμα να (προ)τρέχει η σκέψη.

Όχι ότι λαχανιαζω να την προφτάσω, νταξ. Συνηθίζεις στην ταχύτητα της, στον ρυθμο της. Απλά μερικές φορές συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις δει ποτέ την σκέψη σου κατά πρόσωπο. Να κάτσεις μπροστά της και να την περιεργαστείς. Μονάχα έτσι θα ξέρεις αν είναι άσχημη ή όμορφη. Όταν βλέπεις μόνο το πίσω μέρος του κεφαλιού της κυνηγώντας την, δεν προλαβαίνεις να κρίνεις. Έτσι η άσχημη και η όμορφη σκέψη γίνονται ίσιωμα. Δεν τις ξεχωρίζεις, απλά ακολουθείς αυτόν τον άγνωστο. Στο κάτω κάτω της γραφής ακόμα κι αν επιλέξεις την κακή σκέψη, θα είναι κάτι συνειδητό. Μπορεί να είναι η "φτιαξιά" σου τέτοια. Θα ζήσεις με την επιλογή σου, οκ. Αλλά να είναι τέτοια. Όχι άρπα κόλλα. Πλιζ.

Γίνεται βίωμα. Και τότε η σκέψη περνάει στην πράξη. Η κριτική σου ικανότητα είναι ανύπαρκτη. Και πως να μην είναι? Είσαι κουρασμένος κυνηγώντας. Βλέπεις το κακό και το συνηθίζεις. Δεν σε πειράζει, γιατί δεν το συνειδητοποιείς. 

Υπάρχει και η εξαρτηση. Δεν ξέρω αν υπάρχει κατασκευή που απλά παράγει μόνο κακές σκέψεις, ή απλά εθίζεσαι, καθώς σε κατακλύζουν από παντού. Από ένα σημείο και μετά φτάνεις, πια, να το ψάχνεις, είναι το ναρκωτικό σου. Σε μια όμορφη θέση, εικόνα, κατάσταση, ψάχνεις το αρνητικό.

Υπάρχει καλό και κακό. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν υπάρχει επιλογή. Είσαι καλός γιατί δεν μπορείς να είσαι κάτι άλλο, ή είναι μια συνειδητή θέση μέσα σε έναν κυκεώνα επιλογών? Ο bad guy είναι ο τύπος που εγκλωβίστηκε στις εικόνες που συνήθισε από τα γενοφασκια του? Είναι κληρονομικό DNA?

Όπως και να έχει slow down. Hold that thought. Βρες τρόπους να την σταματήσεις και να την κοιτάξεις κατάματα. Ίσως έχει περισσότερο ενδιαφέρον από όσο πιστεύεις πάνω στην φούρια σου. Δεν σου λέω να σταματάς να σκέφτεσαι. Αλλά να σταματάς για να σκέφτεσαι. Μικρή, μα τόσο μεγάλη διαφορά. 

Πάντα εσύ προηγείσαι. Στις μέρες μας ο χρόνος είναι ο καλύτερος σπρίντερ του κόσμου σε μαραθωνοδρόμο. Όμως, φίλε μου, ο χρόνος είναι δικιά σου επινόηση. Αφηρημένη έννοια που την έχεις κλείσει σε κουτιά για να την ελέγξεις και τελικά, όχι μόνο βγήκε, αλλά κατάφερε να κάνει εσένα έγκλειστο, να τρέχεις γύρω γύρω σε ένα δωμάτιο 2χ2 για να προλάβεις τι? Μόνο όταν σταματήσεις από την εξάντληση στα βαθιά γεράματα, καταλαβαίνεις. Και ίσως ούτε και τότε.

Και ξανά μανά slow και ξανά μανά down. Άσε την τρεχαλα. Περπατά μαζί με την σκέψη σου. Όταν περπατάς, παρατηρείς τα πέριξ, τα οποία διαφέρουν ανάλογα την φάση σου. Την οπτική σου γωνία, κάθε φορά. Αν τρέχεις μονίμως το τζαμί θολώνει. Ο σκοπός είναι να το θολώσεις εσύ αν θέλεις και να σχηματίσεις μια καρδιά με τον δείκτη σου, για τον απέναντι. Να μεταδώσεις συναίσθημα. Ξέρεις? 

Έχεις δει τι σχηματίζουν στα δικά τους τζάμια για σένα οι γύρω? Ή πάλι δεν προλαβαίνεις? Δεν ξέρεις τι χάνεις.

Slow down. Έτσι για αλλαγή.