writedotkomm.com

Ήτανε κάποτε, που λέτε, ένας νεαρός αγρότης. Δεν ήταν πολλά χρόνια στη δουλειά, ούτε, όμως και λίγα. Μια μέση κατάσταση εμπειρίας.

Σαν τελείωνε η νύχτα, θα πέθαινε. Το προκαθορισμένο φθαρτό της ύπαρξης ήταν μπροστά του σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Το ήξερε. Όλοι έκαναν πως δεν γνώριζαν. Κι όσοι γνώριζαν, φοβούνταν. Θεωρούσαν πως θα έχουν προνομιακή μεταχείριση, αν στο σκότος έμεναν ήσυχοι, αν κοιμούνταν.

Μια ακόμη νύχτα είχε ξεκινήσει. Δίχως προσδοκίες.

Η σιωπή κυριαρχούσε στο στενό σοκάκι. Οι περαστικοί εναπόθεταν την αίσθηση του φόβου του σκότους, στις αναμμένες λυχνίες από τις κολώνες του δήμου με αποτέλεσμα οι σκέψεις της καθημερινότητας, ή ίσως και οι πιο απόκρυφες να παίρνουν κυρίαρχη θέση στο μυαλό, στη σύντομη διάβαση προς τον εκάστοτε προορισμό. Σε μια γωνιά, δύο ερωτευμένοι ύψωναν τη δική τους σημαία συναισθήματος και ελπίδας, τόσο ψηλά που κατάφερναν να σκίζουν τα σύννεφα και να φτάνουν σε ένα αστέρι τόσο εκτυφλωτικό, που η παρουσία του δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί. Ακόμα και μια επαναστατική μαργαρίτα σταματούσε στο "μ' αγαπά κι έμεινε και ένα φύλλο".

Ετοιμάζεσαι. Η σκηνή είναι στο ένα βήμα. Η μάσκα τοποθετημένη, ακριβώς στο σχήμα του προσώπου. Τον ξέρεις τον ρόλο. Είναι πετσί σου. Κανείς δεν μπορεί να τον παίξει καλύτερα από εσένα. Κι αυτό είναι το πρόβλημα. Άλλες φορές αυθόρμητος, άλλες προετοιμασμένος. Ο χαρακτήρας έχει χτιστεί σε σαθρά θεμέλια μεν, με μόνιμη και επιμελέστατη συντήρηση των, δε.

Όλοι μας, σε αυτόν τον κόσμο, προχωράμε αγκαζέ με μια κυρία. Είναι πάρα πολύ όμορφη, κοινωνική, ο απόλυτος συνδετικός και απαραίτητος κρίκος στην αλυσίδα των πραγματικών ανθρωπίνων σχέσεων.

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε, γύρω στις αρχές του 2019, την εποχή που αρθρογραφούσα στο καλύτερο ελληνικό σάιτ, για το αγγλικό ποδόσφαιρο, το Eyap.gr (νυν Egglezoi.gr).

Δύσκολο πράγμα να (προ)τρέχει η σκέψη.

Κάποτε, το πιο φωτεινό αστέρι του ουρανού, η κοινή ευχή δύο ερωτευμένων και ένα επαναστατικό γκράφιτι σε έναν τοίχο στο κέντρο μιας μεγαλούπολης, αποφάσισαν να συγκατοικήσουν σε ένα μικρό δωματιάκι, με μισθωτήριο εννιάμηνης διάρκειας. Η προγραμματισμένη έξωση από αυτό θα σήμαινε τη διασπορά ελπίδας σε μια γειτονιά που είχε συνηθίσει την απουσία της. Á chaque enfant qui naît, le monde recommence, όπως είχε τραγουδήσει και ο Gilbert Bécaud, στην αυγή της δεκαετίας του 80 σε μια μπαλάντα - ωδή στον κύκλο της ζωής. Αφήστε το Google Translate ήσυχο. "Με κάθε παιδί που γεννιέται, ο κόσμος ξεκινάει από την αρχή."

Γύρισα σπίτι, γεμάτος ερωτηματικά και με τη σιγουριά ότι δεν θα καταλάβω ποτέ τους ανθρώπους. Το μυαλό είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο εργαλείο. Μπορεί να σου παίξει τέτοιο παιχνίδι, που να μην μπορείς να βρεις μια γωνιά λογικής να κουρνιάσεις, να στεγνώσεις από τα μανιασμένα κύματα παραλογισμού, που παραδόθηκαν αμαχητί στις καιρικές συνθήκες της καθημερινότητας (και στους άλλους. Δηλαδή στην κόλαση, μην ξεχνιόμαστε κύριε Σάρτρ μου). Κι εσύ σε μια μόνιμη λούπα. Μια επαναληπτικότητα καταστάσεων, μοτίβων και συμπεριφορών που σε φέρνουν μόνιμα στην αφετηρία. Μια real time Μονόπολη που σηκώνεις συνεχώς την ίδια "απόφαση".

Τον τελευταίο καιρό οι ημέρες περνούν βιαστικά. Όχι γρήγορα, αλλά βιαστικά. Πρόχειρα. Άρπα κόλλα. Σαν να μην τους αρέσει που είναι εδώ και απλά βγάζουν την υποχρέωση. Ντυμένες με ανούσιες συζητήσεις και μικροκουβέντα (small talk για τους αγγλομαθείς), που παρότι αναγνωρίζω τη χρησιμότητα της, στο κοινωνικό πλαίσιο της επικοινωνίας και της σχηματικής κοινωνικοποίησης, τη σιχαίνομαι τα μάλα. Μπορεί επειδή δεν είμαι καλός σε αυτό. Επειδή νιώθω άβολα. Ποιανού αρέσει να ξεβολεύεται?

Το να αρνείσαι τον έρωτα είναι σαν να αρνείσαι τη φύση. Να απορρίπτεις το γεγονός ότι η δύναμη του κύματος θα εξουδετερωθεί στα βράχια και θα γεμίσει ξανά, ώστε να επαναλάβει την κίνηση. Μόνο μια βαθιά πληγή μπορεί να μπει στο τιμόνι του μυαλού και να σε οδηγήσει σε αυτόν τον συναισθηματικό γκρεμό.