Ετοιμάζεσαι. Η σκηνή είναι στο ένα βήμα. Η μάσκα τοποθετημένη, ακριβώς στο σχήμα του προσώπου. Τον ξέρεις τον ρόλο. Είναι πετσί σου. Κανείς δεν μπορεί να τον παίξει καλύτερα από εσένα. Κι αυτό είναι το πρόβλημα. Άλλες φορές αυθόρμητος, άλλες προετοιμασμένος. Ο χαρακτήρας έχει χτιστεί σε σαθρά θεμέλια μεν, με μόνιμη και επιμελέστατη συντήρηση των, δε.
Υφέρπον άγχος, συμπυκνωμένο σ' αυτό το γνωστό, πια, βάρος στο στήθος. Κοινό, γνωστό και άγνωστο. Τα φώτα ξεκουράζονται, καθώς η ευθύνη τους επαφίεται στην δύναμη των προβολέων. Το REM στάδιο, μόλις τελείωσε. Το ξυπνητήρι είναι το τρίτο κουδούνι. Τα βλέφαρά σου είναι η αυλαία, καθώς ανατέλλουν δειλά, ακολουθώντας το παράδειγμα του ουράνιου λύχνου. Βγαίνεις...
Πρώτο μέλημα η απόλυτη αίσθηση του ελέγχου. Κανείς και τίποτα δεν θα σε αποσπάσει. Δεν πρέπει. Συνήθης κινησιολογία, μούτες, εκφράσεις. Ο κοινωνικός μανδύας σαν να σε φαγουρίζει. Προσπαθείς να ξύσεις, μα το μόνο που καταφέρνεις είναι να κάνεις όλο και πιο δυσανάγνωστο το ταμπελάκι των κινήτρων σου, αυτό που έχουμε όλοι, με δερματοστηξία στην ψυχή μας. Το, αντίστοιχο χάρτινο, που είναι ορατό στους δέκτες, είναι σε άψογη κατάσταση. Αλίμονο.
"Επουδενί,
μη και τυχόν,
ουέ κι αλίμονο μας,
μη δούνε και μαντέψουνε
ποιό είναι το ποιόν μας."
Έχεις πειστεί κι εσύ. Το ότι δεν μπορείς να είσαι εξωτερικός παρατηρητής της εξαιρετικής υποκριτικής ικανότητας με την οποία ντύνεις την καθημερινότητά σου, βοηθά πολύ σε αυτό. Είσαι ασφαλής. Στη δουλειά, στην πάσης φύσεως επίπλαστη υποχρέωση, στις διαπροσωπικές σου σχέσεις.
Ω, αυτές οι σχέσεις. Δύσκολη εξίσωση. Τα συναισθήματα είναι το ελάττωμα της κατασκευής. Μπορούν να αναβλύσουν. Να κάνουν τα "ρούχα" να μικρύνουν νούμερο, με αποτέλεσμα να ασφυκτιάς. Χάνεις συγκέντρωση! Ξεχνάς λόγια! Ψάχνεις δικαιολογίες να μην βραχείς από αυτά. Ποιος πέρασε το ποτάμι αβρόχοις ποσί, άνθρωπέ μου?
Ε, τι να κάνεις? Θα ζήσεις στην έρημο. Πάνω από όλα η "παράσταση". Οι περαστικοί βεδουίνοι θα δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση. Αυτό είναι! Σχέσεις, χωρίς επένδυση. Οι κομπάρσοι αντικαθίστανται εύκολα, βλέπεις. Κανείς δεν θα ανέβει στην σκηνή, επί ίσοις όροις. Γιατί όταν ανέβηκε, κάποια στιγμή, σε εξέθεσε. Το κοινό σε κορόιδεψε. Αυτό δεν θα ξανασυμβεί ποτέ. Σε άκουσαν οι από κάτω? Πες το πιο δυνατά!
Ποτέ!
Τα πας περίφημα. Μην ακούς την κούραση. Όποιος την συμβουλεύτηκε βγήκε χαμένος. Εσύ δεν χάνεις ποτέ. Ούτε αντίδραση, ούτε αράδα. Κάποια στιγμή θα νυχτώσει, που θα πάει? Μα νά! Η καλύτερη σου φίλη, αυτή που ξέρει όλα σου τα μυστικά, η σελήνη, είναι εδώ!
"Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα
η αίθουσα τούτη θ’ αδειάσει
και κει στα τραπέζια τα πρώτα
θα `ρθει η ερημιά να κουρνιάσει.
Και τότε εγώ ο θεατρίνος,
ο κλόουν κι ο τραγουδιστής
στο καμαρίνι θα λουφάξω
ίδιος φονιάς, ίδιος ληστής."
Ο τύπος κάτω από την μάσκα έχει αρχίσει, εδώ και καιρό να ατροφεί. Στις αρχές η φωνή του, ήταν κραυγή. Ήθελε να ζήσει ελεύθερος. Τώρα, ίσως το έχει αποδεχθεί. Ίσως δεν έχει τις δυνάμεις. Ίσως είναι πολύ αργά.
Έχει φτάσει εκείνη η ώρα. Τα ματοτσίνορα, όσο καλοί αθλητές άρσης βαρών κι αν είναι, λυγίζουν. Η αυλαία θα κατέβει για λίγο. Η απάνθρωπη στάση απέναντι στον εαυτό σου μαλακώνει, γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Μέχρι την επόμενη παράσταση. Και την επόμενη. Και την επόμενη. Μέχρι να πέσει η αυλαία, για πάντα.
Ή μέχρι να ανεβάσεις το κοινό στην σκηνή. Να δεις κι εσύ τις αδυναμίες του. Να δεις πόσο μοιάζετε. Ο καθένας στην αριθμημένη θέση του παίζει τον δικό του μονόλογο. Έχει την δικιά του μάσκα. Γιατί?
Αν βγάλεις την δικιά σου, θα βλέπεις παντού την ίδια μάσκα, αλλά θα ξέρεις ότι εσύ δεν την έχεις. Που είναι το κακό? Να ξεχωρίσεις δεν θέλεις? Όχι? Τότε τι σκατά κάνεις τόσα χρόνια πάνω στην σκηνή? Γιατί παίζεις?
Αν πείσεις κι άλλους να βγάλουν τις δικές τους, θα διαπιστώσεις πως, όντως, ξεχωρίζεις. Δεν μοιάζεις με κανέναν και κανείς δεν μοιάζει με σένα. Το έργο θα γίνει ενδιαφέρον, finally! Δεν θα χρειάζεσαι πια χειροκρότημα στην υπόκλιση για να σε γεμίσει. Θα ξέρεις από μόνος σου. Εσύ θα είσαι. Και στο φως και στο σκοτάδι. Δεν υπάρχουν πιο ταλαντούχοι και φωτεινοί άνθρωποι από αυτούς με αυτόφωτη ψυχή.
"Δεν ξέρετε αλήθεια πόσο είναι φτωχοί
αυτοί που τα φώτα τους δίνουν ψυχή..."
Add comment
Comments