"Καλά είμαι..."

Όλοι μας, σε αυτόν τον κόσμο, προχωράμε αγκαζέ με μια κυρία. Είναι πάρα πολύ όμορφη, κοινωνική, ο απόλυτος συνδετικός και απαραίτητος κρίκος στην αλυσίδα των πραγματικών ανθρωπίνων σχέσεων.

Το κορίτσι αυτό, όμως, έχει ένα ελάττωμα που δεν μπορείς να το προσπεράσεις. Είναι υπερευαίσθητη. Δίνεται με όλο της το είναι, γεμίζοντας πληγές σε όλο της το κορμί. Ενίοτε, τα τραύματα είναι μοιραία και μη αναστρέψιμα.

Έτσι, ο καθένας μας κάνει τα κουμάντα του και προσέχει που την εμφανίζει. Είμαστε ο ισόβιος μάνατζερ της. Ένα σημαντικό κομμάτι πληθυσμού θεωρεί πως αν της εφαρμόσει ένα άτυπο Κωσταλέξι, θα υψώσει μια σημαντική ασπίδα προστασίας από τους μώλωπες, τις εκδορές και τις βαθιές πληγές. Ποιος, αλήθεια, κερδίζει από αυτό?

Εκείνη δεν παραπονιέται ποτέ. Είναι διαθέσιμη κάθε στιγμή. Όταν ο εγκέφαλός μας υπολογίσει (και) καλά τις δυναμικές των σχέσεων και όποτε το ζύγι των συναισθημάτων δείξει πως αντέχει μια ολιγόλεπτη εμφάνισή της, πίσω από άθραυστες τζαμαρίες, πριν χωθεί, ξανά, δυστυχισμένη, αλλά πλήρως ελεγχόμενη στο ασφαλές, χρυσό κλουβί της.

Το όνομά της είναι κοινό. Μια κολυμπήθρα την έβγαλε, σε μια λέξη ανταποκρίνεται. Να σας γνωρίσω, λοιπόν, τη διπλανή σας. Γυρίστε λίγο το κεφάλι και επιτρέψτε στη ζεστασιά της να εισβάλει στη θερμοκρασία σας. Τη λένε Εμπιστοσύνη.

Έχω ένα (1) άτομο στη ζωή μου, όχι συγγενικό. Δεν έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά. Ούτε δευτερόλεπτο. Τα έφερε έτσι η τύχη, ώστε να δραστηριοποιούμαστε με διάφορα (μεγάλου) τριψήφιου αριθμού χιλιομέτρων ο ένας από τον άλλον. Για ένα πολύ μικρό διάστημα κάναμε στενή παρέα. Τώρα πια στη χάση και στη φέξη.

Κάθε φορά η ίδια στιχομυθία:

-Τι λέει, πώς είσαι, τι κάνεις?

- Άστα, χάλια. Σκατά. Συμβαίνει το τάδε, το δείνα, το παρατάδε και το παραδείνα.

Ξέρω πως φαίνεται. Και ξέρω τι σκέφτεστε:

"Τοξικόοοοοοοοοοοτητα."

"Αρνητικόοοοοοοοτητα."

"Κακή ενέεεεεεεεργεια."

"Γ(κ)ρίιιιιιιιιν(ι)α."

Ακούω και κάνα δυο αυθόρμητες συμβουλές σας. Κάπου εκεί στη γωνία βόσκει ένα "τρέξε να γλιτώσεις". Κάνει παρέα σε ένα "μπλόκαρε τ@ν".

Αυτό το άτομο, λοιπόν, σε όλο (μα σε όλο) τον υπόλοιπο κόσμο, στην ερώτηση "τι κάνεις?" απαντάει πάντοτε "καλά είμαι" με ένα καλοσυνάτο, χαμογελαστό ύφος. Σου θυμίζει κάτι γλυκιέ μου αναγνώστη?

Στην επικοινωνία μας είμαστε πάντα τρεις. Οι δυο μας και εκείνο το φωτεινό πλάσμα, η Εμπιστοσύνη. Τη νιώθω, τη παρατηρώ, τη θαυμάζω δίπλα μου, σε μια μοναδικής μορφής τηλεμεταφορά. Και για να μην αδικήσω κανέναν: Κι όταν είναι καλά, μου το επικοινωνεί. Αμέσως να τ@ν πιάσετε στο στόμα σας.

Δεν πειθώ, ε?

Είναι υπέροχο να καβαλάς το άλογο της υποκρισίας λέγοντας, πάντοτε: "καλά είμαι". Δίνουμε και ένα φιλί στο μπράτσο (αγάπη μόνο) που έχουμε χτίσει, κραδαίνοντας το φτυάρι με το οποίο θάβουμε καθημερινά τους λόγους που δεν είμαστε καλά. Μόνο που όταν, πραγματικά, θα είμαστε καλά δεν θα μας πιστέψει ούτε ο ίδιος μας ο εαυτός. Μπράβο. Είμαστε πολύ δυνατοί ψεύτες. Όσο γράφω μας στέλνω και το παράσημο που μας αξίζει. Ήρθε κι εκεί μόλις, αγαπητέ, μέσα από την οθόνη. Με πολλή αγάπη. Αλήθεια.

Δεν λέω να πάμε στο άλλο άκρο. Δηλαδή, να λέμε παντού αυτά που δείχνουν τους μυς μας ανήμπορους να ανασηκώσουν το βάρος τους. Όχι. Όμως καθήστε λίγο και αναλογιστείτε.

Κι εγώ μαζί, όσο σας περιμένω.

Σε πόσους ανθρώπους μπορείτε να πείτε το πρόβλημά σας, ενώ παράλληλα έχετε σιγουριά ανάλογη με αυτήν της εμφάνισης της αυγής, μετά το σκοτάδι της νυχτιάς, ότι εκείνοι θα θέλουν (και θα συνεχίσουν) να είναι εκεί για να σας ακούσουν? Ότι δεν τους "βαραίνετε"? Ότι δεν θα φανείτε αδύναμοι?

...γιατί είστε ο Χουλκ. Κούνια που σας κούναγε. Ούτε είστε, ούτε φαίνεστε. Ούτε (σας) χρειάζεται να φαίνεστε, αν δεν είστε.

Η εμπιστοσύνη είναι μια μορφή τεμπελιάς, γιατί η πίστη είναι λιγότερο κοπιαστική από τον έλεγχο. Ο Alfred Capus, το είπε όχι εγώ. Νεκρός είναι, κάτι θα ξέρει από τεμπελιά.

Μην με αποπάρετε για το δασκαλίστικο ύφος. Στο ίδιο καζάνι βράζω. Έχω εκνευριστεί, έχω σιχτιρίσει, έχω κλάψει στο όνομά της. Κάθε φορά που είμαι έτοιμος να την παρουσιάσω, μου δείχνει τις πληγές του παρελθόντος από μόνη της και με κοιτά με ύφος αμφισβήτησης (κι ελπίδας). Όμως, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να μάθεις αν μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον, από το να τον εμπιστευτείς. Και να επαληθεύσεις. Και ξανά.

Πείτε με ονειροπόλο, αλλά πάντα υπάρχει κάπου κοντά ένας τέτοιος κάποιος που θα απελευθερώνει την κυρία κάθε φορά. Πολύ πιο κοντά από όσο φαντάζεστε. Με μεγαλύτερη αξία από αυτήν που του δίνετε. Όπως είδες πριν το παράσημο, φρόντισε να δεις κι αυτ@ν. Κάνε ένα μικρό search. Τ@ν ξέρεις. Παίρνω όρκο. Στην τελική, στο υπόσχομαι. Εμπιστεύσου με, ντε.

Άλλωστε, δεν έχει νόημα. Εκείνη δεν χάνει την αξία της, ακόμα και όταν προδοθεί. Χωρίς αυτήν, είμαστε δειλοί, ασύνδετοι, μόνοι μέσα σε ένα τεράστιο πλήθος.

Ξέρετε καμιά μοναξιά χειρότερη από την έλλειψη εμπιστοσύνης?