Ζω ανάμεσα σας

Η σιωπή κυριαρχούσε στο στενό σοκάκι. Οι περαστικοί εναπόθεταν την αίσθηση του φόβου του σκότους, στις αναμμένες λυχνίες από τις κολώνες του δήμου με αποτέλεσμα οι σκέψεις της καθημερινότητας, ή ίσως και οι πιο απόκρυφες να παίρνουν κυρίαρχη θέση στο μυαλό, στη σύντομη διάβαση προς τον εκάστοτε προορισμό. Σε μια γωνιά, δύο ερωτευμένοι ύψωναν τη δική τους σημαία συναισθήματος και ελπίδας, τόσο ψηλά που κατάφερναν να σκίζουν τα σύννεφα και να φτάνουν σε ένα αστέρι τόσο εκτυφλωτικό, που η παρουσία του δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί. Ακόμα και μια επαναστατική μαργαρίτα σταματούσε στο "μ' αγαπά κι έμεινε και ένα φύλλο".

Έλα, τελείωσε. Μπορείτε να ανασάνετε ξανά ελεύθερα, εγώ είμαι πάλι.

Πώς σας φάνηκαν όλα τα παραπάνω?

Άσε ξέρω. "Ρομαντικά".

Όπως όλα όσα περιέχουν λουλούδια, άστρα, ηλιοβασιλέματα, ποιητικό λόγο, όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα, κάποιο ακατανόητο έντεχνο κομμάτι, παρομοιώσεις, παλάτια, μπαλκόνια, Καπουλέτους και Μοντέκους.

Σε όλη μου τη ζωή, λοιπόν, είχα το προνομιακό μειονέκτημα να θεωρούμαι "ρομαντικός", με άμεση συνεπαγωγή της παραπάνω λίστας, που συνοδευόταν, στην καλύτερη, από ένα βλέμμα συμπόνιας. Στην αντίθετη περίπτωση, περνούσαμε σε περιφρόνηση, ετεροντροπή (κριντζ για τη νεολαία), ακόμα και αηδία, βεβαίως βεβαίως, με το υφέρπον υπονοούμενο να υποδηλώνει άνθρωπο αιθεροβάμονα, μαλθακό, αλούτερο.

Κούραση. Πού να εξηγείς τι κατά βάθος είσαι εσύ.

Στον αχταρμά του μυαλού μας, η πιο λεπτομερής και ωραιοποιημένη περιγραφή των πραγμάτων είναι ρομαντισμός. Όπως επίσης και η έκφραση συναισθημάτων, συνήθως ερωτικών. Η ποινικοποίηση και η καταδίκη τους, άμεση. Θα λες με μια λέξη αυτό που θέλεις, γιατί έχουμε και δουλειές, και άμα θες να κάνεις σεξ, να της πιάσεις τον κώλο, ψηλέ μου. Σωστά? Τα λέω ωραία? Εναρμονίστηκα με την εποχή μου?

Λοιπόν. Ανάσα.

Ρομαντισμός είναι η επικράτηση του συναισθήματος• η πρωτεύουσα γλώσσα μέσω της οποίας αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Σαν τρόπος σκέψης, σαν στάση ζωής. Μια διαρκής συνειρμική ανάσυρση, νοσταλγικά ντυμένων, αναμνήσεων μέσα από καταστάσεις της καθημερινότητας.

Κυριαρχεί μια θεωρία ταύτισης του ρομαντισμού με αισθητικά σύμβολα, θεατρικές εκφράσεις και παθητική προσέγγιση των καταστάσεων, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας τρόπος να λειτουργεί το μέσα σου. Μια όξυνση της παρατηρητικότητας και της αναζήτησης διαφορετικών ατραπών έκφρασης που ακρωτηριάζεται κοινωνικά, επειδή δεν γίνεται κατανοητή. Για παράδειγμα, μπαίνεις σε ένα λεωφορείο αργά την νύχτα. Αντί να scrollάρεις σε ένα κολλάζ έτοιμων, επιτηδευμένων και ενδεχομένως, ψεύτικων εικόνων, κοίτα γύρω σου. Ένα ηλικιωμένο, σκυθρωπό πρόσωπο, που ποιος ξέρει με τι δαίμονες παλεύει. Μια μητέρα - το ξέρεις ότι είναι, αναγνωρίζεις τα σημάδια - που σπρώχνει τον χρόνο για να πει καληνύχτα στις ηλιαχτίδες της ζωής της. Ωπ! Να το πάλι το νεαρό ζευγάρι του προλόγου! Κοιτάζουν κατάματα το πιο δυνατό βίωμα που έχουν γνωρίσει. Κάτι σου ξυπνά. Το ξέρεις, είμαι σίγουρος.

Η εμμονή στα ουράνια σώματα ίσως να αποτελεί έναν πυλώνα συνειδητοποίησης του φθαρτού της ύπαρξης αλλά και της σύντομης διάρκειάς της. Μια απεικόνιση του πόσο μοναδικά ασήμαντοι είμαστε, μα και πόσο τυχεροί που κατέχουμε την γνώση για να το αντιληφθούμε. Καλά, δεν στραβολεμιάζουμε κιόλας. Μια ματιά προς τα πάνω ρίχνουμε• τίποτα επιλήψιμο.

Δεν θα πάω και στα λουλούδια, μην προετοιμάζεσαι. Οι αλλεργίες καραδοκούν. Ναι, φταρνίζονται και οι ρομαντικοί. Το ζήτημα είναι να μην αλλεργιάζεις στη διαφορετική οπτική γωνία. Σαν να φοράς τα γυαλιά ενός μύωπα. Ζαλίζεσαι, αλλά δεν είναι δυνατό επιχείρημα για να τον κοροϊδέψεις. Βλέπεις τον κόσμο από το φίλτρο του. Αυτό που παραμορφώνει τον κόσμο του για να μπορέσει να τον αντέξει. Κι αυτός ζαλίζεται απ' το δικό σου.

Λες και μύρισε το μεθυστικό άρωμα του γιασεμιού.

...γείτσες!