Αληθινό ταλέντο

Μια ακόμη νύχτα είχε ξεκινήσει. Δίχως προσδοκίες.

Μια σταγόνα από δαύτες στη θάλασσα της τυχαιότητας του προκαθορισμένου ελάχιστου χρόνου λειτουργίας μας ως συνειδητοποιημένα όντα. Έχει ειπωθεί κάποτε πως για μια ευτυχισμένη ζωή, οι μέρες πρέπει να είναι επιμελώς σχεδιασμένες και οι νύχτες αφημένες στην τύχη. Ως ανίδεος, λοιπόν, πέρασα το κατώφλι της περπατώντας στο σκοτεινό άγνωστο, το οποίο νικούσαν, κατά διαστήματα, τα φώτα του δρόμου και οι φωτεινές επιγραφές. Τι το ξεχωριστό μπορεί να έχει το βράδυ μιας Δευτέρας?

Ένα σώμα με συνείδηση σέρνει μαζί του τις σταθερές του, τα αξιώματά του. Τις θεωρίες για τις οποίες έχει πείσει τον εαυτό του ότι ισχύουν και μάλιστα καμώνεται με σιγουριά για αυτές, κάνοντας το καμπόσο. Πού να ξέρει το έρμο σώμα ότι αυτές είναι τα δεσμά στο πόδι που καταλήγουν στη σιδερένια μπάλα του φυλακισμένου (ειρήθω εν παρόδω, εκείνη την ίδια νύχτα έμαθα ότι αυτό το αξεσουάρ δεν έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ σε καμία φυλακή - φοβερο?), καθυστερώντας την πορεία του προς την εξέλιξη? Δυο από αυτές τις θεωρίες (ναι ρε εγώ είμαι το συνειδητοποιημένο σώμα της ιστορίας ωωωωωωωωω) ήταν:

1) Πως οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να με εκπλήσσουν εδώ και μια δεκαετία διότι λόγω ένός ακραίου καψίματος στον χυλό, κάποτε, φρόντιζα να πουντιάζω κάθε είδος γιαουρτιού που έπεφτε στα χέρια μου και

2) πως η αλήθεια εκεί έξω κάνει την εμφάνισή της σπανιότερα από όταν ο ήλιος κρύβει τα ταλέντα του πίσω απ' τις πλάτες της σελήνης.

Εκείνη τη νύχτα, που λέτε, θυμήθηκα πως είναι να σε κολλάνε στον τοίχο. Όχι με την κακή έννοια, το αντίθετο μάλιστα. Θυμήθηκα πως είναι δυο μάτια που λένε αλήθεια. Αυτό το βλέμμα που σε αποστομώνει, καθώς οι λέξεις βγάζουν νοκ άουτ τις ανασφάλειές σου. Πιστέψτε με, δεν συγκαταλέγομαι στους ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να πουν, ακόμα και στην πιο δύσκολη περίσταση. Κι όμως εδώ ίσα που ψέλλιζα, αφήνοντας στα δάκρυα την ευθύνη της διάλεξης. Ίσως και τώρα να συμβαίνει. Δεν θα το μάθετε ποτέ.

Η αλήθεια είναι τόσο σπάνια, που είναι υπέροχο να την ακούς. Είναι τόσο ακαταμάχητη που της υπόσχεσαι ό,τι μπορείς να φανταστείς. Είναι τόσο τίμια που δεν σου αφήνει επιλογή, παρά να τηρήσεις αυτά που υποσχέθηκες. Ειδικά όταν το plus one της, είναι η αγάπη. Υπάρχει πιο δυνατός συνδυασμός?

Το τέλος εκείνης της νύχτας με βρήκε να σχηματίζω στο κεφάλι μου μια νέα θεωρία, πιο ανάλαφρη απο τις προαναφερθείσες. Το να λες την αλήθεια σου και το να δείχνεις την αγάπη σου θέλει ταλέντο. Δεν μπορεί να το κάνει ο καθένας. Δεν καλλιεργείται. Είναι έμφυτο. Προφέρεται σε κάθε λέξη, βρίσκει τον δρόμο πάντα μέσα στον λαβύρινθο όπου κλείνουμε την σκέψη μας και κατ' επέκταση την ομιλία μας - αυτό που λέμε "φίλτρο".

Νιώθω ανίκανος να ευχαριστήσω, όσο του αξίζει, τον άνθρωπο που εκείνη τη νύχτα άφησε την αλήθεια και την αγάπη να μιλήσουν χωρίς φίλτρο. Απανωτές σφαλιάρες στην μούρη συνδυασμένες με το πιο όμορφο χάδι. Μια φωτιά στο δάσος της αλαζονείας που έκρυβα μέσα στην πρώτη θεωρία που ανέφερα μερικές γραμμές παραπάνω.

Πρέπει να βρω τον τρόπο να ανταποδώσω. Σε κάθε ευκαιρία. Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω πότε. Ξέρω ότι το υπόσχομαι. Κι αν έχω ένα καλό, είναι ότι τηρώ τις υποσχέσεις μου.

Υ.Γ. Είναι αργά, ανησυχώ. Πρέπει να στείλω, να δω αν έφτασε.