Ένα-ένα

Ήτανε κάποτε, που λέτε, ένας νεαρός αγρότης. Δεν ήταν πολλά χρόνια στη δουλειά, ούτε, όμως και λίγα. Μια μέση κατάσταση εμπειρίας.

Μια ζωή όλοι τον θυμούνται ανάμεσα σε τσουβάλια, να (ξε)χωρίζει την πραμάτεια του. Πάντοτε ισχυριζόταν ότι είχε "μάτι". Αίσθηση. Ένστικτο που λένε. Έτσι, έριχνε μια ματιά στα προϊόντα του και από αυτήν και μόνο τα διαχώριζε σε καλό και σκάρτο πράγμα.

Οι δουλειές δεν πήγαιναν καλά. Η εικόνα του να βρίσκεται στο χωράφι και να κατηγορεί τη γη του, πως του δίνει κακής ποιότητας προϊόντα ήταν η πιο συνηθισμένη για τους ανθρώπους γύρω του. Αναπόφευκτα έφτασε η στιγμή της οικονομικής απόγνωσης. Οι ιδέες είχαν στερέψει. Κάτωχρος ανάμεσα στα τσουβάλια έμεινε να κοιτάζει εκείνο με το σκάρτο εμπόρευμα που δεν είχε προλάβει να πετάξει. Με αυτό το βλέμμα που ναι μεν, είσαι στραμμένος κάπου, μα στην πραγματικότητα το μυαλό είναι χαμένο.

Ξάφνου, παρατηρεί κάτι περίεργο. Στο χείλος του τσουβαλιού έβλεπε "καλό" εμπόρευμα. Έμοιαζε να κοιτά αποσβολωμένος, με τη σκέψη του, αρχικά, να στεγάζεται στην εγωιστική σκέπη του "αποκλείεται, κάτι άλλο συμβαίνει". Ώσπου το αποφάσισε. Πήρε το τσουβάλι, το άδειασε προσεκτικά έτσι ώστε να μην υπάρξει μπλέξιμο και άρχισε να παρατηρεί τα κομμάτια που εμπορευόταν, ένα-ένα. Το τέλος της παρατήρησης σήμανε την αρχή της συνειδητοποίησης. Τα μισά, σχεδόν, προϊόντα ήταν εξαιρετικής ποιότητας. Η συνεπαγωγή έγινε αμέσως. Η έρευνα και στα "καλά" σακιά, έφερε το ίδιο αποτέλεσμα.

Ένα-ένα, λοιπόν.

Η άνθιση τόσο της φήμης όσο και της οικονομικής του επιφάνειας δεν άργησε να έρθει. Όσο κουραστική και χρονοβόρα κι αν ήταν η νέα διαδικασία, το όφελος ήταν δεδομένο. Δεν την άλλαξε ποτέ ξανά. Χαλάλι. Άσε που ήταν και ηθικά ανέξοδο. Θέλω να πω, τα προϊόντα ήσαν άψυχα, δεν τους έκανε κάποια διαφορά η αλλαγή της ρότας. Δεν πληγώθηκαν τα καλά που πετάχτηκαν, ούτε πλήγωσαν κανέναν τα κακά.

Σκέψου να ήταν έμψυχα όντα, με συνείδηση, αντίληψη, ενσυναίσθηση και συναισθήματα.

Ωχ! Εκεί τι κάνουμε?